22 Ο μικρός Φλεβάρης ζητά... λαζάνια!

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που μαγείρεψα για τον Κωστή...
Καλοκαίρι του 1998, ημέρα Παρασκευή... η μαμά μου βρίσκεται στο εξοχικό, οπότε το σπίτι είναι στη διάθεσή μου... ευκαιρία να εντυπωσιάσω τον καλό μου με τις μαγειρικές μου ικανότητες... ελπίζω και εύχομαι να τον εντυπωσιάσω δηλαδή, μιας που οι μαγειρικές μου ικανότητες δεν έχουν δοκιμαστεί πραγματικά και προς το παρόν κυμαίνονται σε πολύ απλοϊκά επίπεδα: ευφάνταστες σαλάτες και εναλλακτικές ομελέτες... μέχρι εκεί!
Καταρχήν πρέπει να αποφασίσω τι θα του φτιάξω... υποθέτω πλήρες γεύμα, τουτέστιν έχουμε σίγουρα ένα ορεκτικό, σαλάτα, το κυρίως πιάτο και επιδόρπιο (θα προλάβω;;;). Για ορεκτικό θα φτιάξω φλογέρες με ζαμπόν και τυρί... εύκολες είναι, νόστιμες είναι, θεωρητικά μιλώντας πάντα, η πιθανότητα αποτυχίας τείνει στο μηδέν. Ωραία... το ένα πιάτο αποφασίστηκε, μένουν ακόμα τρία!
Κάτσε να σκεφτώ τη σαλάτα... σαλάτα του σεφ (το μάτι μου λάμπει από ενθουσιασμό)! Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην την τρώει ευχάριστα... τέλεια, καλά το πάω νομίζω!
Πότε ήταν που μου έλεγε πόσο πολύ του αρέσει το τιραμισού; Αγαπημένο επιδόρπιο, ιδανικό για να κλείσει ένα υπέροχο γεύμα (θα προλάβω;;;)!
Μας μένει το κυρίως πιάτο... να μαγειρέψω κάτι σε κοτόπουλο; ή μήπως καλύτερα ζυμαρικό; Εκείνη η συνταγή για κοτόπουλο με πάπρικα που διάβαζα τις προάλλες φαινόταν ενδιαφέρουσα... και εύκολη! Αλλά αν δεν του αρέσει; η γεύση της πάπρικας δεν είναι αγαπητή σε όλους... ουφ... καλύτερα να φτιάξω και κάτι σε ζυμαρικό για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο!
Εκείνη την Παρασκευή ήμουν όλη μέρα στην κουζίνα... τηγάνιζα, μαγείρευα, φούρνιζα, χτυπούσα υλικά με το μίξερ. Την ώρα που ετοιμάζονταν τα φαγητά, είχα χωθεί σχεδόν ολόκληρη στα συρτάρια με τα κεντητά τραπεζομάντιλα της μαμάς... πολύ προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά τοποθέτησα το καλό σερβίτσιο πάνω στο τραπέζι. Γυάλισα τα ασημένια μαχαιροπίρουνα και τα κολονάτα ποτήρια και τα ακούμπησα και αυτά στη σωστή τους θέση - ωχ Παναγία μου ελπίζω να μην σπάσω τίποτα!
Μισή ώρα περίπου πριν την αναμενόμενη ώρα άφιξης του Κωστή, έτρεχα πανικόβλητη σε τραπεζαρία και κουζίνα (είναι λογικό να νιώθω κατάκοπη;). Μόλις που πρόλαβα να κάνω στα γρήγορα ένα ντους και να ετοιμαστώ.
Το κουδούνι χτυπά (μα ήταν ανάγκη να έρθει στην ώρα του;)... μαζεύω στα γρήγορα το μαλλί μου, ρίχνω μια τελευταία ματιά στο στρωμένο τραπέζι (ωραία φαίνονται όλα, ελπίζω να του αρέσουν), μια ματιά στον καθρέπτη (χάλια είμαι, γιατί έβαλα αυτό το φόρεμα;), ακόμα μια ματιά στον καθρέπτη ( χάλια είμαι, γιατί έβαλα αυτό το φόρεμα; ) και ανοίγω την πόρτα... Ο Κωστής χαμογελά, χαμογελώ κι εγώ... κάπου ανάμεσα στις μυρωδιές από τις φλογέρες, τα λαζάνια και το κοτόπουλο, μου φαίνεται ότι αναγνωρίζω και τη μυρωδιά της αγάπης...
Ο μικρός Φλεβάρης ζητά αγάπη και η ανάρτηση αυτή αποτελεί τη συμμετοχή μου στο παιχνίδι. Αυτά τα ζυμαρικά τα λατρέψαμε... για την υπέροχη γεύση, την κρεμώδη υφή, την κομψή απλότητα, το εγγυημένο αποτέλεσμα, την ευκολία με την οποία φτιάχνονται και καταναλώνονται... τα λατρέψαμε επίσης γιατί ήταν το πρώτο φαγητό που απολαύσαμε μαζί...

Λαζάνια με καπνιστή γαλοπούλα, ρεγκάτο και έμμενταλ

Υλικά για 4 μερίδες
400 γραμμ. λαζάνια
2 κουταλιές ελαιόλαδο
200 ml κρέμα γάλακτος
200 γραμμ. γιαούρτι στραγγιστό (χρησιμοποίησα με 2% λιπαρά)
150 γραμμ. έμμενταλ τριμμένο
200 γραμμ. ρεγκάτο τριμμένο
10 φέτες καπνιστή γαλοπούλα, σε μικρά τετράγωνα κομμάτια
1/2 κουταλάκι του γλυκού μοσχοκάρυδο
αλάτι, πιπέρι

Βράζουμε τα λαζάνια σε άφθονο αλατισμένο νερό με 2 κουταλιές ελαιόλαδο, για 10'. Τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε σε ένα μεγάλο μπολ.
Προθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 200 βαθμούς με αντιστάσεις και λαδώνουμε καλά ένα πυρέξ μεσαίου μεγέθους.
Στο μπολ με τα λαζάνια προσθέτουμε τα τριμμένα τυριά και την καπνιστή γαλοπούλα. Τα αδειάζουμε στο πυρέξ και ισιώνουμε την επιφάνεια.

Σε ένα μπολ μεσαίου μεγέθους ανακατεύουμε την κρέμα γάλακτος με το γιαούρτι. Ρίχνουμε πιπέρι κατά βούληση και προσθέτουμε και το μοσχοκάρυδο. Περιχύνουμε την επιφάνεια του πυρέξ με το μίγμα γιαουρτιού-κρέμας γάλακτος και ψήνουμε τα ζυμαρικά για 45' μέχρι να λιώσουν τα τυριά και να ροδίσει όμορφα η επιφάνεια.