29 Γιουβέτσι με κοτόπουλο και πολύχρωμες πιπεριές

Όποτε καλώ τη μαμά μου για φαγητό, γεμίζω άγχος.

Σκέψη πρώτη: οκ, τι μαγειρεύουμε τώρα; Η μαμά είναι μια εξαιρετική μαγείρισσα της παλιάς σχολής, η οποία όμως δε διστάζει να δοκιμάσει καινούριες γεύσεις και τεχνικές. Αυτό με κάνει να την σέβομαι και να την εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Ξεφυλλίζουμε μαζί περιοδικά και βιβλία μαγειρικής, ανταλλάσσουμε εμπειρίες και ιδέες, συνταγές και τάπερ με φαγητά που ξέρει η μία ότι αρέσουν στην άλλη.  

Η μαμά εκτιμά το καλό φαγητό και είναι πολύ λιχούδα -δεν έχω καμία αμφιβολία από πού κληρονόμησα αυτό το χαρακτηριστικό, καθώς ο μπαμπάς απεχθανόταν τα γλυκά, με εξαίρεση ίσως το γαλακτομπούρεκο. Άρα το μενού εκτός από τα βασικά, ορεκτικό/ά, σαλάτα και κυρίως πιάτο, πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνει επιδόρπιο καθώς και κάποιο μπισκότο ή κέικ με το οποίο θα συνοδεύσουμε τον απογευματινό ελληνικό καφέ μας. Όλα πρέπει να είναι του γούστου της, αλλά να φέρουν -ει δυνατόν- και τη δική μου μοντέρνα πινελιά! Ιδανικά επιδιώκω κάθε φορά να "γνωρίζω" στη μαμά μια καινούρια γεύση, η οποία όμως να έχει κάποια στοιχεία κλασικής ελληνικής κουζίνας και ως εκ τούτου να της είναι κατά κάποιον τρόπο οικεία! Τα λέω μπερδεμένα;

Από τη στιγμή που καταλήγω στο μενού έρχεται η δεύτερη σκέψη να με βασανίσει: θα της αρέσει; μήπως να φτιάξω κάτι άλλο; Πιθανόν οι προβληματισμοί μου να σας φαίνονται υπερβολικοί, αλλά ξέρετε τι; η μαγειρική είναι ο τρόπος μου να περιποιηθώ τα αγαπημένα μου πρόσωπα και να τους δείξω πόσο πολύ τα αγαπώ.

Ακολουθεί η επόμενη σκέψη: είναι εντάξει στρωμένο το τραπέζι; διάλεξα το κατάλληλο σερβίτσιο; Όπως έχω ξαναπεί είμαι τελειομανής -ευχή και κατάρα πιστέψτε με- και απόλυτα πεπεισμένη ότι πάσχω από ελαφριάς μορφής αυτισμό, κάτι που με «αναγκάζει» να θέλω τα πάντα οργανωμένα με τάξη και γεωμετρία (= με τον τρόπο μου). Αυτό επικαλούμαι όταν μαλώνω τον Κωστή για τον τρόπο με τον οποίο κρέμασε την πετσέτα των χεριών!

Ευτυχώς ο καλός μου βρίσκει απίστευτα διασκεδαστικό το άγχος μου και τον αστείο τρόπο με τον οποίο τρέχω, άσκοπα ώρες-ώρες, προκειμένου να ετοιμάσω ένα απλό φαγάκι για τη μανούλα μου! Η συνήθης φράση του είναι «χαλάρωσε βρε καρδούλα μου, η μαμά σου θα έρθει όχι η βασίλισσα Ελισάβετ»!
Ας πειράξουμε λίγο το γιουβέτσι λοιπόν… Αντί για μοσχαράκι ας το φτιάξουμε με κοτόπουλο, ένα πάντα καλοδεχούμενο και εύκολο στη χρήση υλικό! Ας βάλουμε και άφθονες κίτρινες, κόκκινες και πράσινες πιπεριές για να γεμίσει το πιάτο με φωτεινά ανοιξιάτικα χρώματα! Και ας το σερβίρουμε με πολλή αγάπη στη μαμά και όχι μόνο!

Γιουβέτσι με κοτόπουλο και πολύχρωμες πιπεριές

Υλικά για 6 μερίδες
1 κιλό φιλέτο κοτόπουλο κομμένο σε μεγάλους κύβους
1 πράσινη πιπεριά σε λωρίδες
1 κόκκινη πιπεριά σε λωρίδες
1 κίτρινη πιπεριά σε λωρίδες
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι κομμένο σε φέτες
1 συσκευασία ντοματάκια κονκασέ
500 γραμμ. κριθαράκι
3/4 φλιτζανιού ελαιόλαδο
1 ποτηράκι λευκό ξηρό κρασί
αλάτι, πιπέρι
5-6 κόκκους μπαχάρι
περίπου 1 λίτρο ζεστό νερό
τριμμένη παρμεζάνα για το σερβίρισμα

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα με χοντρό πάτο ζεσταίνουμε τα 2/3 από το ελαιόλαδο και ροδίζουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου απ' όλες τις μεριές. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σοτάρουμε και αυτό για 2-3' και σβήνουμε με το κρασί. Μετά από 1' (ούτως ώστε να έχει εξατμιστεί το αλκοόλ) ρίχνουμε τα ντοματάκια, τις πιπεριές και τα μπαχαρικά και αφήνουμε τα υγρά να πάρουν μια καλή βράση. Σκεπάζουμε την κατσαρόλα, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε το κοτόπουλο να σιγομαγειρευτεί, μέχρι να μαλακώσει.
Παράλληλα, ζεσταίνουμε το υπόλοιπο ελαιόλαδο σε ένα μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι και ρίχνουμε το κριθαράκι, ανακατεύοντας να λαδωθεί καλά. Αδειάζουμε το κριθαράκι μέσα στην κατσαρόλα με το κοτόπουλο, προσθέτουμε το νερό, σκεπάζουμε και το αφήνουμε να βράσει σε μέτρια θερμοκρασία, μέχρι να μαλακώσει και να απορροφήσει όλα τα υγρά.
Σερβίρουμε το φαγητό πασπαλισμένο με τριμμένη παρμεζάνα.